Kroşe Nedir Diş Hekimliğinde?
Bazen hayat, bir dişin ağrıması kadar sert ve beklenmedik olabiliyor. Geçtiğimiz yaz, Kayseri’nin sıcak sokaklarında, gündüzün yakıcı sıcağında biraz dolaşırken, aklımın içinde yoğun bir düşünce bulutu vardı. Birkaç hafta önce fark ettiğim o diş ağrısı, bir türlü geçmiyordu. İlk başta geçer diye düşünmüştüm, ama durum giderek kötüleşti. Nihayet, o kadar korktuğum diş hekimine gitmek zorunda kaldım. Şimdi hatırlıyorum da, o günü asla unutamayacağım.
O İlk Randevu
Diş hekiminin kapısını tıklatıp içeri girdiğimde hissettiğim duyguları hâlâ net bir şekilde hatırlıyorum. Hem bir rahatlama vardı, çünkü sonunda bu işin üzerine gitmek zorunda olduğumu anlamıştım, hem de korku… Evet, bir türlü yenemediğim o korku. Odaya adımımı attığımda doktor bana gülümsedi ve nazik bir şekilde oturmamı söyledi. O gülüşü hatırlıyorum çünkü içimi ısıtmıştı, ama benim hissettiğim şey tamamen farklıydı. Odaya adımımı attığımda kalbim çırpınırken, aklımdan geçen tek şey “Bu sefer ne olacak?” idi.
Dişimi muayene ettikten sonra doktor, tedavi sürecini anlatmaya başladı. “Sizi bir tedavi planı bekliyor,” dedi. Ama tedavi planı dediği, bana biraz karmaşık bir şey gibi gelmişti. O esnada sözü geçen “kroşe”yi ilk defa duydum. Ne olduğunu anlamadım ama bir yandan da ne kadar önemli olduğunu hissedebiliyordum.
Kroşe, Korkumun Ortasında
Doktor, bir dişin hasar gördüğünde yapılması gereken işlemlerden bahsederken, kroşenin diş hekimliğinde “dişin üzerine bir protez yerleştirme” olarak tanımlandığını açıkladı. “Kroşe” dediği şeyin, aslında dişe tutunabilen bir metal parçası olduğunu öğrendim. Yani, dişim bir şekilde yenilenebilirdi ama bu işlem, zaman alacak bir şeydi. Dişin içine yerleştirilen bu metal parça, protezin yerinde durmasını sağlıyordu. O an her şey biraz daha karmaşıklaşmıştı. Her zaman duygusal olarak çok kolay bir insan oldum. Bu kadar önemli bir şeyin içinde olmak, bir yanda bana umut verirken, diğer yanda büyük bir tedirginlik oluşturuyordu.
O gün, doktorun söyledikleri her şeyi dikkate almaya çalıştım, ama kafamda “Kroşe nedir, neden bu kadar önemli?” sorusu dönüp duruyordu. Her şeyde olduğu gibi, bir cevap arıyordum. Ama bu defa, cevap, zihnimdeki tüm soruları çözemiyordu. Diş hekimi odasındaki yalnızlık, o kadar yoğun bir his bırakmıştı ki, biraz daha derin düşünmek için birkaç dakika sessiz kaldım. Yalnızca doktorun söylediklerine odaklanmak, yavaşça her şeyin yerine oturmasını sağladı.
İşte O Zorlu Süreç
Tedavi günü geldiğinde ise hissettiğim şey, korkudan çok daha fazlasıydı. Kroşe yerleştirilmesi ve dişin üzerine yapılan protez, çok dikkatli bir işlem gerektiriyordu. Gerçekten işin içine girince, bu kadar karmaşık bir şeyin içindeyken ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım. Dişim üzerine yapılan işlem tamamlandığında, biraz hüzünlüydüm. Gözlerimden akıp giden birkaç damla yaş, aslında korkudan değil, bir tür hayal kırıklığından kaynaklanıyordu. Kendi vücudumun bu kadar kırılgan olduğunu görmek, bana insana dair derin düşünceler yaşatmıştı.
Bir yandan da umutluydum. Artık ağrım olmayacaktı ve bu karanlık dönemi geride bırakabilecektim. Ama bir yandan da, o metal parçasının dişimdeki varlığı, bana çok yabancı geliyordu. Kendimi bir anlamda kaybolmuş hissettim, ama dişimin üzerine yapılan işlemlerle birlikte, her şeyin daha iyi olacağına dair derin bir umut vardı içimde. Hayatımda belki de ilk defa, bir şeye ne kadar tutunmak istediğimi anlamıştım. O dişi iyileştirmek, bir şekilde hem vücuduma hem de ruhuma iyi gelmişti.
Sonunda
Zamanla, o korku geçti ve o “kroşe”yi unutmaya başladım. Artık o dişi hatırladığımda, acıdan değil, biraz gururla hatırlıyorum. Çünkü o tedavi, bana yalnızca bir dişi onarmakla kalmadı, aynı zamanda bir insanın ne kadar dirençli olduğunu da öğretti. Kroşe, sadece bir diş tedavisi değil, hayatıma dair bir hatırlatmaydı: “Ne kadar zorlanırsan zorlan, iyileşebilirsin.”
O gün diş hekimi odasında hissettiğim karışık duygular, bugün artık bana bir güç gibi geliyor. İnsanlar bazen her şeyin farkında olmadan, kendilerine bir parça umut bırakır. İşte ben de, o tedavi süreci boyunca, o metal parçayı bir tür “kendi hayatımın kroşesi” gibi kabul ettim. Kendime tutunabileceğim bir yer bulmak, bence bazen hayatta en önemli şey.
Şimdi, her zaman gülümsüyorum. Çünkü o eski acılı günlerin geride kaldığını biliyorum. Hem dişimde hem de içimdeki o kırık parçayı bir araya getirdim ve her şey yeniden toparlandı.